Η ώρα έφτασε και ο χρόνος της αναμονής τελείωσε.
Η αγωνία ξεπερνιέται με δυσκολία από το ειρωνικό γέλιο που ζωγραφίζεται στα πρόσωπα.
Η ειρωνία εκδηλώνεται μέσα από αστεία που προσπαθούν να καθησυχάσουν τα θύματα.
Ο δροσερός αέρας προμηνύει μια δύσκολη μέρα και προσπαθώντας κι αυτός να ησυχάσει τα θηρία προσφέρει μια αξέχαστη ηδονή.
Ο ήλιος δεν υπακούει σε κανένα αεράκι.
Σε νάρκωσε.
Ζαλισμένος νομίζεις ότι κάτι μπορείς να ορθοποδήσεις πάνω στο μυαλό σου που το αισθάνεσαι τόσο ψηλά, σα να σου έχει φύγει.
Άδειος από συναισθήματα εκτός από ένα.
Αυτό που προκαλούν τα λόγια σου.
Οργή, γιατί χωρίς να το επιλέγεις ξέρεις και παίζεις την αρχαία τραγωδία.
Τι τραγική ειρωνεία! Και συ να ταυτίζεσαι με τον ήρωα.
Άγνωστοι άνθρωποι σε ξένους τόπους προσπαθούν να επιβιώσουν κοιτάζοντας να ξεκάνουν με όποιο τρόπο το ωραίο.
Οι φωνές και τα τραγούδια σε αγγίζουν απότομα μα προσπαθείς να ξεφύγεις.
Ο κόσμος φωνάζει και διαλαλεί συνθήματα για το κόσμο.
Ο κόσμος προτρέπει τον κόσμο να φωνάξει.
Τα σίδερα είναι πιο δυνατά από τα χέρια αλλά η ελευθερία πιο δυνατή από τα σίδερα.
Ο κόσμος έχει τελειώσει.
Γύρνα σπίτι σου τι ήρθες να κάνεις εδώ;
Ο ηθικός κοιμήθηκε τη ζωή του.
Βλέπει ένα όνειρο που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους.
Μην κοιτάς πίσω.
Φωνές.
Ο ήλιος ανέβηκε ψηλά.
Τα γεγονότα περνάνε το ένα μετά το άλλο σε μια γιορτινή παρέλαση.
Το κέρδος μεγάλο, το φαγητό κρύο.
Τα βιβλία σε φωνάζουν σαν κάτι να ζητάνε.
Το τέλος των θυμάτων του πολέμου είναι πολύ αργά.
Η πόρτα χτύπησε το χέρι του επισκέπτη και σκέφτηκες χτύπησε η πόρτα.
Ποιος θα ανοίξει;
Δεν υπάρχει κανείς.
Το μυαλό σου αργά-αργά γυρίζει σ' ένα κόσμο σαν τ' άστρα και το φεγγάρι μαζί μα ο ήλιος σου αργεί να ξημερώσει.
Η ώρα πήγε να συννεφιάσει.
Τα μωρά ουρλιάζουν και οι μάνες πνιγμένες στην υστερία κάνουν θυσίες γι΄ αυτά.
Ειρωνεία.
Υστερία.
Η τηλεόραση που την ταΐζεις σε απασχολεί αρκετά.
Στιγμές αγωνίας ζει ο κόσμος.
Όλα τελείωσαν.
Έξω.
Λατρεύεις τα γλυκά της μάτια αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Αυτή υπνωτισμένη με το λάθος προσανατολισμό, πέφτει σαν πεταλούδα πάνω στο φως και συ που κοιτάς απ' το σκοτάδι απλά χαζεύεις.
Όλα είναι μπερδεμένα.
Παίζεται ένα παιχνίδι συνέχεια, άγριο, θολό, χωρίς κανόνες, με θύματα παίκτες.
Δυσκαμψία υπάρχει στους ελιγμούς ανάμεσα στις καταστάσεις.
Σαν τα δελφίνια στο δικό τους Ζάλογγο.
Βλέπουν το τέλος και τρέχουν σ' αυτό.
Πανικός.
Η παραλία είναι το τέλος.
Πόσοι άνθρωποι.
Ο θάνατος βολτάρει με το ένα πόδι στο νερό και το άλλο στην άμμο.
Και μια ερώτηση μένει αναπάντητη διαρκώς.
Μα όλα αυτά είναι αληθινά.
Τέλεια λογική, κόσμος χωρίς σύνορα.
Λουλούδια παντού.
Επτά.
Πρόσωπο.
Σύμβολα.
Γόρδιος δεσμός.
Ο κόσμος δεν τελειώνει.
Μα υπάρχει και κάτι απλό.
Πήγαινε στην παραλία, άκου το κύμα, κοίταζε τ' αστέρια και περίμενε να σε βρει η απάντηση.
Περίμενε μέχρι το τέλος σου.
Ένας που ξέρω, ψάχνει τις απαντήσεις στο πόνο της μοναξιάς.
Κι ο δίσκος του γυρίζει και παίζει...
until the end...
...until the end.
Η παράσταση όμως πρέπει να συνεχιστεί...
από τη συλλογή
"Αγάλματα θερινής νυκτός"
με τίτλο "μέχρι τέλους"
